Kamerdyner (2014)

Miałem wątpliwości, co do tego filmu. Nie dawałem wiary wcześniej poznanym informacjom. Byłem w błędzie. Kamerdyner to obraz, który zaskakuje, poraża, onieśmiela, wzrusza. Wreszcie jest to film, który uczy nas tolerancji i świadomej walki o ideały.

Cecil Gaines, czarnoskóry kamerdyner ośmiu kolejnych prezydentów Stanów Zjednoczonych Ameryki, dorastał na plantacji bawełny. Tragedia rodzinna sprawiła, że został domowym czarnuchem. Dzięki białej kobiecie na plantacji zyskał umiejętność, która stopniowo zaprowadziła go do Białego Domu, gdzie mottem przewodnim było - Nic nie widzieć, nic nie słyszeć.

Stany Zjednoczone Ameryki, zlepek kulturowy europejskich narodów potrzebował kilkudziesięciu lat, aby poradzić sobie z brakiem tolerancji rasowej. I były to burzliwe lata ukazane z perspektywy jednego, szczególnego człowieka, który poznał dni chwały, ale i słabości rządzących. Z czasem zyskując wśród nich prestiż, szacunek i poważanie. Jednak oddanie pracy zachwiało jego rodziną. Długotrwały rozłam ze starszym synem jest tutaj jakże wyjątkowo pokazany, z tym samym synem, który w każdy możliwy sposób walczył oto, aby jego bracia byli szanowani i mieli równe prawa. Jego rodzony ojciec potrzebował wielu lat, aby to zrozumieć.

Pomimo faktu, że w filmie Kamerdyner nie brakuje wielu głośnych i wyjątkowych nazwisk aktorów jest to rozdanie na jedną główną rolę. Forest Whitaker - nie jest wykluczone, że jako Cecil Gaines zagrał swoją życiową rolę, w której nie ma cienia fałszu lub słabości. To, co dzieje się w otaczającym go świecie, z jego braćmi maltretowanymi przez lata przez białych odbija się, jakże wyraźnie na jego twarzy.

Marek Krajewski - Liczby Charona

Zanim na dłużej zatrzymam się przed najnowszą książką Marka Krajewskiego, W otchłani mroku, szepnę słówko o jego starszej powieści Liczby Charona, które mają jeden, wspólny, doskonały mianownik w osobie Edwarda Popielskiego.

Nie trzeba być matematykiem, filozofem, czy badaczem Pisma Świętego, aby już od pierwszych stron poczuć lekkość tej zaskakującej pod każdym względem opowieści. 

Styl Marka Krajewskiego do tej pory mi nieznany, zaskoczył mnie wszystkim, co w dobrej powieści powinno się znaleźć. Byłem, jestem i pewnie jeszcze długo będę urzeczony podróżą do Lwowa z jego jakże egzotycznym i metafizycznym wizerunkiem z okresu przedwojennego. 

Tak subtelnie i lekko oddane wszystko to, co już jest odległą przeszłością, sposób opowieści, który nie ma sobie równych. Styl, który zaskakuje, lekko dotyka duszy i zostawia w niej swoje małe piętno.

Burzą się we mnie emocje, igrają ze sobą doznania, uczucia i myśli. Poruszone zostały liczbami i tym wszystkim, co ze sobą niosą. A liczby Charona to już nie przelewki, to czysta otchłań, która nie ma dna. To podróż, z której nie ma już powrotu, to wizja końca swoich dni, to chłodny dotyk przeznaczenia w jego najgorszej postaci. 

Komisarz Edward Popielski pragnie odmienić swój los, który od pewnego czasu nie jest dla niego łaskawy. Nie wiąże końca z końcem, jego zbyt długi język spowodował dyscyplinarne usunięcie z policji, życie osobiste też w kratkę i nagle los stawia przed nim wyzwanie – zawodowe i uczuciowe, w określonym momencie oba będą stanowiły jedność.

Kopia mistrza (2006)

Zaczarowana historia mistrza...

Mało, kto wie, że Agnieszka Holland i Ed Harris, urodzili się tego samego dnia, jedynie w odstępie dwóch lat. I nie można wymarzyć sobie lepszego prezentu na urodziny, jak premiera tak wyjątkowego filmu, wspólnego dzieła reżysera i odtwórcy głównej roli. Kopia mistrza to faktycznie film bez dwóch zdań wybitny.

I co ważne nie trzeba być miłośnikiem muzyki klasycznej, nie trzeba być melomanem, aby rozsmakować się w tym filmie, aby poczuć jego siłę, a także wielką moc sprawczą, która przyczyniła się do powstania IX Symfonii, w ostatnich latach życia kompozytora. Twórcy, który zyskał sławę, uznanie i szacunek za życia, a nie, jak wielu innych dopiero po śmierci i to właśnie IX Symfonia sprawiła, że powalił na kolana wiedeński światek znawców i koneserów muzyki.

W 1994 roku powstał film Wieczna młodość, w którym w roli Ludwika van Beethovena wystąpił Gary Oldman, razem z Isabellą Rosselini. Wtedy twórcy filmu starali się odpowiedzieć na pytanie, kto był miłością życia Mistrza, teraz jest to opowieść zawarta w krótkim odstępie czasu, raptem w kilku dniach, tuż przed premierą IX Symfonii. Kiedy dzieło wciąż w proszku, a sam Beethoven nie ma koncepcji co z tym wszystkim zrobić, do tego głuchota dodatkowo utrudnia zadanie, pojawia się kopistka.

Anna Holtz, bardzo dobra rola Diane Kruger, pewna siebie, młoda studentka kompozycji zostaje przysłana, aby pomóc Mistrzowi skończyć dzieło. Jego impresario zostaje postawiony przed faktem dokonanym, choć niechętny dziewczynie, zleca jej to zadanie. Anna bez zażenowania z podniesionym czołem i pewnym siebie spojrzeniem staje przed obliczem żywej legendy, Ludwika van Beethovena. Z początku odraża ją zachowanie kompozytora, jego prostackie odzywki i zwyczaje, jednak trwa to tylko przez chwilę. Przymykając na to oko, ma świadomość, że może pomóc skończyć wielkie dzieło, wie też, że może bardzo wiele się nauczyć i nie marnuje nadarzającej się okazji, korzysta z niej w sposób pełny.

A co!

Rzadko, bo rzadko pozwalam sobie na odskocznię i choć na ogół takie głupotki omijam bokiem 
to ta wyjątkowo mi się spodobała... A co!

Underworld XLI

XLI

jeśli z radością
pobiegnę nad morze

nad jego brzegiem
spotkam Ciebie

jednym spojrzeniem
powiem że jestem

jednym uśmiechem
serce odmienię..

Anna Herbich - Dziewczyny z Syberii

Skan zdjęcia, strona 267

Jest takie zdjęcie na jednej ze stron tej książki, które przedstawia dwie siostry, Wiesławę i Zdzisławę. Pomimo faktu, że żadna z nich w momencie zrobienia zdjęcia nie mogła mieć więcej, niż dziesięć lat są to już raczej dwie młode, piękne kobiety, niż małe dziewczynki.

Zdzisława Wójcik jest jedną z dziesięciu kobiet, które Annie Herbich opowiedziały swoje historie. Rok wcześniej były to historie dziewczyn i kobiet, które los zetknął w dowolnym miejscu i czasie z wybuchem Powstania Warszawskiego. Rok później dziesięć opowiedzianych historii ma jeden wspólny mianownik – trudne do opisania deportacje na Wschód, na Syberię, kiedy wszystko, co było do tej pory nagle w ciągu kilkunastu minut przestało istnieć. Piękne, poukładane, sielankowe życie, plany na przyszłość, rodząca się miłość, chęć dalszego kształcenia – wszystko musiało poczekać, czasem nigdy już miało się nie spełnić.

Nie ma lepszych, czy gorszych opowieści, nie ma relacji, które nie szokują, czy też nie poruszają do żywego, ale chyba najbardziej ujęła mnie ta opowiedziana przez urodzoną w 1915 roku kobietę – Nazywam się Zdzisława Wójcik i mam sto lat. Deportacja z ukochanym do łagru, wspólna ucieczka i kilka tygodni w syberyjskich tajgach, jego śmierć z wycieńczenia tuż obok niej, później droga przez mękę w siedmiu więzieniach. Choć i tak ująłem to w bardzo dużym skrócie. To była walka o każdy dzień, każdy promień słońca, którego nie widziało się czasem przez wiele dni, każdy oddech życia.

Serce serduszko (2014)

Po wczorajszej filmowej klęsce dziś obłędna filmowa uczta. Nie jest tajemnicą, że Jan Jakub Kolski to polski Tornatore. I o ile jego przedostatni film był chyba poszukiwaniem nowej formy przekazu to ten ostatni wielu poprzednim dorównuje, a odważyłbym stwierdzenie, że jest to jeden z najlepszych filmów w całym dorobku twórcy.

Serce serduszko zaskakuje od pierwszej, aż po ostatnią minutę. Niesamowity. Mądry. Pogodny. W tym urzekającym filmie drogi mnogość uczuć przekracza ogólnie dopuszczalną normę, a jednak tylko wychodzi mu to na dobre. Najlepsze pod słońcem lekarstwo dla skołatanej zamętami życiowymi duszy, balsam dla serca i historia, która prowadzi nas sama. 

Nie bez znaczenia jest też fakt doskonałego pod każdym względem, fenomenalnego debiutu Marysi Blandzi. Niebywały talent i doskonałe aktorstwo w roli młodej baletnicy z aspiracjami na pięknego łabędzia. Warto z uwagę przyglądać się tej dziewczynie, gdyż mam nadzieję, że na tej pierwszej roli jej twórczy rozwój się nie skończy. Naszą uwagę zwraca również rola Julii Kijowskiej, której filmowa Kordula długo nie może poradzić sobie sama ze sobą. Dopiero mała Maszeńka prostuje jej kręgosłup moralny.

Cieszę się, że mogłem go poznać i bez wątpienia będę do niego wracał. Film, który porusza wszystkie struny duszy.

-------------------------------------------------

Oficjalny zwiastun filmu dostępny jest w tym miejscu 

oraz piosenka finałowa z filmu Serce serduszko. 

Zajrzyj do Grupy Ruchome obrazy... :)

Underoworld XL

XL

morską plażą
dziś wędruję

z nocą ciemną
dziś obcuję

z nocą ciemną
sercu bliską

w oczy spojrzeć
w nich zatonąć..

Dłoń

Słowo od Mackenzie zainspirowało mnie do tego, aby sięgnąć po kiedyś napisany wiersz. To od niej: Warto mieć kogoś, kogo przynajmniej będziemy mogli mocno uścisnąć za dłoń.

A to ode mnie:

Dłoń

Jeśli jest coś, czego nie wiem,
jeśli są chwile, których nie znam,
jeśli spoglądam wciąż przed siebie,
jeśli jak mówią, dotykam wciąż Nieba,

kim że więc jestem w pełnym zawirowań świecie,
kim jestem, by wciąż szukać, czego nie znajdziecie,
kim jestem, by samotnie odkrywać Twój niepokój,
kim jestem wszak, by to, co było odeszło bezpowrotnie,

mówisz, że nie wiesz, kim jesteś dzisiaj,
mówisz, że nie wiesz, gdzie jest Twoja przystań,
mówisz też, iż nie znasz miejsca Swego,
mówisz zbyt wiele, a nikt Cię nie słucha,

podając dłoń odbieram Twój niepokój,
podając dłoń podaję także spokój,
podając dłoń bliżej jestem myśli Twojej,
podając ją wiem, co czujesz chwilę później,

jeśli więc jesteś, byłeś wrogiem sobie,
kim byłeś, kiedy oni byli obok,
mówisz, że nie wiesz, że nie znasz chwili,
podając dłoń drugą odsuń pistolet od skroni...

(04.11.28)

Pociąg pędzący przez życie...

Pociąg pędzący przez życie, czyli...

                                      luźne spojrzenie na „Pierwszą miłość” Vladimira Nabokova 

(Narysuj, namaluj grafikę do tego tekstu... i prześlij na adres kominek@agkaminski.pl,
najciekawsza zostanie wyróżniona nagrodą)

Brakuje dobrych myśli, aby ubrać je w równie interesujące słowa. Brakuje takich, dzięki którym temat, o którym myślę wyda się prostszy, bardziej przystępny, będzie wreszcie takim, do którego będę w stanie podejść bez skrępowania, gdyż wciąż coś mnie krępuje. Coś, co nie pozwala swobodnie podejść do tematu, oddać się mu z pasją i w taki też sposób poprowadzić.

Im dłużej o nim myślę, tym dalej jestem i tylko wciąż przemijające obrazy za oknem jadącego pociągu mi towarzyszą. Pusty, ciemny przedział, miarowy stukot kół i ja gdzieś tam w środku, w swojej podróży przyglądam się i obserwuję wsiadających i wysiadających na peronach ludzi. Na małych, wiejskich stacyjkach i co pewien czas, na dużych dworcach w kilku większych miastach w tej bardzo długiej podróży bez określonej stacji docelowej. To ku niej teraz zmierzam i jeśli tam dotrę zapewne szepnę słówko.

Pierwsze zetknięcie się z opowiadaniem Vladimira Nabokova sprawiło mi miłą niespodziankę. Wystarczyło kilka początkowych akapitów, aby przeniknąć w nie głębiej i zostać w nim na znacznie dłużej, niż z początku myślałem. Uczucie trudne do opisania, a jednak bardzo miłe. Wystarczy kilka pierwszych wierszy, taki lub inny początek historii i już wiem, że mi się spodoba, choć przecież trudno oceniać całokształt jedynie po wstępie, a może po wstępie do wstępu. Tu jednak nie miałem problemu, aby właśnie tak do tego podejść.

Hołownia & Prokop - Wszystko w porządku (Układamy sobie życie)

Czytam sobie niespiesznie książkę, która ma w sobie określoną dawkę praktycznej wiedzy społecznej, kulturalnej, światopoglądowej, czy może zupełnie abstrakcyjnej. I co ważne w przeciwieństwie do wielu innych publikacji nie jest istotne, na której stronie otworzysz – zawsze będzie to ta właściwa.

Biorąc pod uwagę fakt, że już jest dostępna w sprzedaży - premiera książki miała miejsce 24 października (2013 roku) nakładem Wydawnictwa Znak - sami możecie po nią sięgnąć i przekonać się, jak być może zwariowana i szalona jest sama w sobie. Przyznać muszę, że określone fragmenty lektury przywołały uśmiech, inne zdziwienie, jeszcze inne bliżej nieokreślone uczucie. A  jednak wszystko jest w porządku ze świadomością, że świat Szymona Hołowni jest diametralnie inny, niż Marcina Prokopa. Dzięki temu określone spojrzenia bardziej zaskakują, niż mogłoby się wydawać.

Marcin Prokop i Szymon Hołownia są przyjaciółmi, ale żyją w dwóch zupełnie odmiennych galaktykach. Obaj sięgnęli po wszystko to, co ich otacza, dzieli, cieszy, wkurza, pasjonuje, motywuje do życia i wrzucili do pudeł opisanych różnymi kategoriami. Później się nimi zamienili, aby wzajemnie poznać swoje odmienne, momentami szczególnie osobliwe dziwactwa, czy może jedynie pasje i fascynacje.

Underworld XXXIX

XXXIX

mury runęły
nie ma już krat

wolność podana
jest teraz w Nas

wolność podana
krwią okupiona

umiejmy dziś
uszanować ten dar..