Patronat medialny - Klątwa utopców

Wydawnictwo Nasza Księgarnia wpisuje się do grona Wydawnictw, z którymi działam, na które zawsze mogę liczyć, które dzielą się ze mną tym wszystkim, co dobre, ciekawe i godne przeczytania, a ja dzielę się tym później z wami. I tak już prawie od dwóch lat. 
Tak się interesująco składa, że premiera wydawnicza książki (23 września) zbiega się prawie z drugimi urodzinami rozwijającego się prężnie Kominka (26 września). Dwa lata temu nawet nie śmiałem marzyć, że uda mi się zdziałać tyle dobrego. Ale pora wrócić do konkretów.

Poniżej podzielę się z wami krótkim wprowadzeniem do Klątwy utopców, a także fragmentem Rozdziału II. Jednak zanim to nastąpi kilka słów od autorki:

Lubię się śmiać i rozśmieszać ludzi, dlatego robię, co mogę, żeby dać czytelnikom trochę zabawy. Nie znoszę też podłości i chamstwa, więc czasami mam ochotę kogoś zamordować. Siadam wtedy do komputera i opisuję zbrodnie, dzięki czemu unikam niemiłych konsekwencji prawnych i kłopotów z plamami krwi na ubraniach. Łączę przyjemne z pożytecznym i przy okazji dbam o swoje zdrowie psychiczne. Już od dawna nikt nie słyszał mojego maniakalnego śmiechu o czwartej nad ranem. No, chyba że chodzi o zeszłą sobotę, ale wtedy pisałam…

Iwona Banach

Anne Helen Petersen - Skandale złotej ery Hollywood

W starych, dobrych czasach dwóch kanałów telewizyjnych, czarno-białych telewizorów Neptun pan w czarnych okularach opowiadał z wielką pasją o aktorkach i aktorach, o filmach, które później prezentował. Cykl W starym kinie dla dorastającego chłopca był zawsze stałym punktem programu.

Pan w czarnych okularach to oczywiście Stanisław Janicki, a gwiazdy, o których z taką pasją opowiadał można obecnie odkryć na kartach książki, Skandale złotej ery Hollywood. Książki podzielonej przez autorkę na pewne grupy, a te na określone rozdziały, których jest w sumie piętnaście. W tym ten ostatni dedykowany polskim czytelnikom, a przybliżający postać Poli Negri.

Anne Helen Petersen mogłaby otrzymać doktorat za zgłębianie skandali i plotek rodem z Hollywood. Specjalizacja w historii mediów plotkarskich nie jest bez znaczenia dla zawartości książki, do której poznania gorąco zachęcam.

Skandal był zatem rysą - nie tylko na wizerunku gwiazdy, ale także na wszystkich kulturowych wartościach, jakie gwiazda sobą prezentowała. W wyniku starannie zaplanowanej akcji medialnej rysę daje się wygładzić. Gwiazda może okazać skruchę, a jej czyny pokazywane zostają w innym świetle. Spójrzcie przykładowo na drastyczną zmianę wydźwięku rozwodu Brada Pitta z Jennifer Aniston czy też powstającego z nałogów, jak feniks z popiołów, Roberta Downeya Juniora. Pozornie przywrócono status quo.

Opinia 50 stron...

Choć za mną niewiele więcej, niż wspomniane pięćdziesiąt stron wiem już, że będzie to Duża książka. I wcale nie mam na myśli jej formatu, bo ten jest raczej tradycyjny, a merytoryczny i mentalny przekaz płynący z jej treści. Przez chwilę można pomyśleć, że to nowe dzieło Marcina Ciszewskiego i kolejna z książek z doskonałego cyklu WWW. Ale tylko przez chwilę, bo nie jest to literacka fikcja tylko żywy zapis działań, które miały miejsce dekadę wstecz w Iraku.

Gdy myślę o Karbali, gdzieś w umyśle pojawia się Mogadiszu i starcie elitarnych jednostek amerykańskich z siłami rebeliantów w stolicy Somalii, w operacji, która w planach miała trwać kilkadziesiąt minut, a trwała kilkadziesiąt godzin zbierając po obu stronach krwawe żniwo. Helikopter w ogniu z 2001 roku opowiada o tamtym zdarzeniu w doskonały sposób.

Na obecnym etapie nie wiem jeszcze, czy porównanie obu zdarzeń ma rację bytu. Mam jednak świadomość po tych kilkudziesięciu stronach w lekturze, że autorzy doskonale odrobili pracę domową, gdyż już od pierwszych stron jest to materiał, obok którego nie da się przejść obojętnie. Można zrozumieć, co pchnęło nas ku temu, aby postrzegać Irak, jako „irackie województwo” z całą masą wielkich gospodarczy planów. Jednak pierwsza śmierć w polskim kontyngencie bardzo szybko przewartościowała spojrzenie wszystkich na charakter tej misji „stabilizacyjnej”.

Coś, na co przed laty nie zwracało się większej uwagi teraz zaczyna nabierać określonego znaczenia. To tyle, a może aż tyle, jeśli chodzi o krótkie słowo wstępu, które już stało mi się bliskie. Szersze rozwinięcie jest jak zawsze kwestią czasu.

http://koominek.blogspot.com - sześćdziesiąt sześć tematycznych szufladek i zapewne na nich się nie skończy, zapraszam w odwiedziny do bloga, aby klimat Kominka oczarował Cię bez reszty...

Kartka z Powstania Warszawskiego

26 sierpnia 2015 roku 
Na prawie miesiąc od rozpoczęcia konkursu wciąż niewiele dotarło do nas prac, mówiąc wprost nie mamy nawet dziesięciu. Jest jeszcze sporo czasu, aby się przymierzyć do konkursu i napisać swoją kartkę z Powstania Warszawskiego. Walczymy 63 dni. Szczegóły dostępne w TYM miejscu.

26 sierpnia 1944 roku
Stan wody w Wiśle 86 cm (obecnie jest to tylko 46 cm, najniższy jak dotąd notowany stan wody w Warszawie). Poniżej kartka z powstania zaczerpnięta z Muzeum Powstania Warszawskiego:

26 sierpnia, trwają naloty i ostrzał artyleryjski Starego Miasta. Powstańcy, pomimo ciągłych ataków nieprzyjacielskich, utrzymują pozycje w Banku Polskim przy ul. Bielańskiej, w zrujnowanym Pasażu Simonsa przy ul. Długiej, w ruinach Ratusza oraz w Pałacu Blanka.

Underworld LI

LI

jeden dzień
jeden oddech

jedna chwila
spojrzenie także jedno

płatek śniegu
na Twych wargach

jedność zmysłów
spokój w nas..

 
- # -- # --- # -- # -

Pojawiają się chwile, do których wracam po dniu, po godzinie, po latach, bardzo wielu latach, chwile, których nie zastąpi nam wiele minionych lat, chwile jedyne w swoim rodzaju, jakby magiczne, a przecież takie realne, tuż obok nas, wprost na dotyk...

Potem powolutku oswajam historię... wywiad z Magdaleną Kordel

Z tym wywiadem odrobinę się mijaliśmy, ale jest, udało się i bardzo dziękuję! Gdybym miał wskazać te z piszących pań, których książki znam, polecam, przy których się wzruszam i czuję się wyjątkowo miło to obok Ałbeny Grabowskiej i Joanny Opiat-Bojarskiej byłaby to bez wątpienia Magdalena Kordel. Na długo przed Uroczyskiem, które poznałem nie tak dawno, a które dzięki wznowieniu do mnie dotarło jakiś czas temu przywędrowało do mnie Malownicze. Wymarzony dom i cieszę się, że tak się stało, bo rozsmakowałem się w tych słowach i w tych historiach i bez wątpienia nie jest to ostatnie słowo, jakie mam do powiedzenia na ten temat.

Teraz natomiast niech inne przemówią słowa, którymi dzieli się ze mną i z Wami Magdalena Kordel.

1. Pani Magdaleno, jaki impuls sprawił, że na literackiej mapie pojawiło się Malownicze?

To miasteczko marzenie. Jego pojawienie to wyraz miłości do Dolnego Śląska. Sama bym bardzo chciała zamieszkać  w Sudetach, dlatego bohaterowie moich powieści mieszkają właśnie tam. Już tak mam, że staram się zaczarowywać rzeczywistość i gdzieś tam w głębi serca myślę, że skoro Majce, Madeleine (mieszkanki Malowniczego) się udało to w końcu i mi się uda i spełni. 

Opinia 50 stron...

Przed laty, kiedy telewizor kolorowy miał dopiero objawić się światu w czarno-białym Neptunie odkrywałem uroki Starego kina. Ten niezapomniany filmowy cykl prowadzony przez pana w ciemnych okularach na dorastającym chłopcu robił niesamowite wrażenie. Chyba właśnie wtedy zaraziłem się magią kina.
Pan w ciemnych okularach to oczywiście Stanisław Janicki, a pasja z jaką opowiadał o czarno-białych, starych filmach, tego się nie zapomina. Na marginesie warto dodać, że Stanisław Janicki magię starego kina przywołuje na łamach RMF Classic.
Piszę o tym wszystkim dlatego, gdyż wszystko to, co kiedyś pojawiło się w Starym kinie teraz odżyło na kartach książki Skandale złotej ery Hollywood. Książki, która już od pierwszych stron przenosi nas w czasie ku bajkowemu Hollywood, które dopiero budowało swój splendor.
Sto lat wstecz, na długo przed epoką Internetu, Facebooka i Twitera skandale rosły w siłę dzięki prasie codziennej i w ten sposób, może odrobinę wolniej, niż dzieje się to obecnie, docierały do społeczeństwa. Mogły zniszczyć każdego, kto był zbyt nieostrożny, aby dać się złapać w sidła plotki. Choć studia filmowe starały się dbać o wizerunek swoich gwiazd i tuszować wszystko to, co jeszcze dało się wyciszyć. A gdy mleko się rozlało trzeba była szybko szukać rozwiązań, jak uwagę społeczeństwa skupić szybko na czymś innym.

Kartka z Powstania Warszawskiego

14 sierpnia 2015 roku 
Po dwóch tygodniach od rozpoczęcia konkursu dotarły do nas jak dotąd tylko trzy prace. Dwa interesujące i dające do myślenia wiersze i oryginalna w swej formie proza. Jest jeszcze sporo czasu, aby się przymierzyć do konkursu i napisać swoją kartkę z Powstania Warszawskiego. Szczegóły dostępne w TYM miejscu.

14 sierpnia 1944 roku
Stan wody w Wiśle 129 cm (obecnie jest to tylko 60cm, rekord z 2012 roku to tylko 52 cm). Poniżej kartka z powstania zaczerpnięta z Muzeum Powstania Warszawskiego:

Niemcy kontynuują natarcie na Stare Miasto od zachodu. Uderzają z Leszna, przez Tłomackie w kierunku Bielańskiej. Trwa zaciekła walka o barykadę i budynek PAST-y przy Tłomackiem. W godzinach wieczornych oddziały mjr. Gustawa Billewicza „Sosny” i kpt. Stefana Kaniewskiego „Nałęcza” wypierają wroga za linię ul. Przejazd. Około południa nieprzyjaciel atakuje Muranów, uderzając od strony Fortu Traugutta, Dworca Gdańskiego i Stawek w kierunku Zajezdni Tramwajowej przy ul. Sierakowskiej.

Underworld L

L

nie jestem Bogiem
nie mam mocy zbawczej

i nie uzdrawiam
wskrzesić też nie mogę

a jednak czasem
moc czuję w sobie

by cud uczynić
i pomóc Tobie..


- # -- # --- # -- # -

Czasem myślę o tej lub innej osobie, czasem chciałbym, aby w zaczarowany sposób ktoś do mnie powrócił, czasem mam ochotę sprawić mały lub większy cud, czasem uświadamiam sobie, iż pragnąc mogę wiele, jednak jestem tylko prostym człowiekiem, który może czasem wpływać jedynie słowem na Twą duszę...

9 kompania (2005)

Wiele lat wcześniej Oliver Stone dał światu dzieło niezwykłe, jego Pluton wstrząsnął każdym, kto miał możliwość się z nim zetknąć. Teraz pojawia się obraz, który ma taką samą siłę rażenia, z równie wielkim przejęciem prowadzi nas po bezdrożach Afganistanu pokazując bezmyślność wieloletniej, krwawej wojny.

Rosyjski film opiera się na prawdziwej historii 9 kompanii, która w trakcie działań w Afganistanie została zapomniana przez własne dowództwo. W efekcie walcząc z przeważającym siłami Talibów została całkowicie zniszczona i zmasakrowana. Pomoc przyszła zbyt późno.

Historia kilku młodych ludzi, którzy trafiają do jednej grupy szkoleniowej i to dzięki nim poznajemy piekło, w jakie po intensywnym i morderczym szkoleniu wkrótce mieli trafić. Ale to dzięki temu, iż ktoś nauczył ich wszystkiego, co faktycznie mogło być przydatne na froncie, mieli szansę przeżyć i może wrócić do domu w jednym kawałku.

Nie jest to film łatwy, ale gdyby taki był, opowieść ta utraciłaby swój szczególny charakter, stałaby się szablonowa, przesłodzona, stałaby się nic nie znaczącym filmem klasy „C”. Stało się inaczej i dzięki temu jest to najlepszy film wojenny ostatnich lat. Przejmujący, piękny w obrazie i słowie, choć to nie jest wyszukane, ono samo wychodząc z ust żołnierzy może zaskakiwać swą bezpośredniością, prostotą, a jednak niesie ze sobą, jakże wiele mądrych i trafnych spostrzeżeń.

Magdalena Kordel - Uroczysko

W literaturze polskiej zarysowało się kilka literackich trendów, które z perspektywy czasu stały mi się bardzo bliskie. A biorąc pod uwagę fakt, że przez moje dłonie przechodzi obszerna ilość publikacji jestem już w stanie oddzielić te wszystkie, które być może nigdy nie powinny pojawić się w druku od tych, które wnoszą do mojej świadomości coś dobrego, coś niezwykłego, coś obok czego nie jesteśmy w stanie przejść obojętnie.

I właśnie tak się sprawa ma z prozą Magdaleny Kordel, która oczarowała mnie od pierwszego wejrzenia, a może raczej od pierwszego spojrzenia na Malownicze. Już wtedy czułem, że wydarzy się coś dobrego, a kolejne podróże do niezwykłego Malowniczego tylko potwierdziły fakt, że pisanie dla autorki nie jest kwestią przypadku. W każdej z jej książek ukrywa się cząstka jej urzekającej duszy, która ożywiła Madeleine.

(...) Czasem nie potrzeba wiele, czasem to jedynie muśnięcie wzrokiem kilku stron, aby być pewnym, że to, co dalej tylko będzie lepsze i jeszcze bardziej przykuje naszą uwagę.

Konkurs literacki - Kartka z Powstania Warszawskiego

Idź i pokłoń się Stolicy...

Honorowy patronat Muzeum Powstania Warszawskiego!

W minionym roku, który był rokiem obchodów siedemdziesiątej już rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego, rokiem wielkich premier Miasto '44 oraz Powstanie Warszawskie, pojawił się spontaniczny pomysł, aby na łamach strony, którą prowadzę wystartować z konkursem, Kartka z Powstania Warszawskiego. Kartką pisaną z powstania – w chwili oddechu na barykadzie, w ciemnej piwnicy, na zniszczonym podwórku. Oddać atmosferę konkretnego miejsca i czasu. Przyznać też muszę, że wśród przesłanych prac pojawiło się kilka, które zyskały moje, ale nie tylko moje uznanie, w tym wyróżniona Nagrodą główną praca Joanny Hałuszkiewicz, która na potrzeby konkursu przybrała powstańczy pseudonim, Kania – pracę można poznać tutaj.