Google+ Followers

niedziela, 30 listopada 2014

Książka tygodnia - Lawendowy pokój (42)

Wystartowała 42 Książka tygodnia, szczegóły konkursu dostępne na stronie Kominek.
Zapraszam serdecznie i proszę przekazać dalej:

(...) Z premedytacją nie mówię, nie piszę o tym, że on z nią, a ona z nim, bo jeszcze był on i wydarzyło się wiele lat nieszczęść. Jean Perdu miał jedno, małe pragnienie, które kiedyś zamknął w Lawendowym Pokoju. Dzięki kobiecie odkurzył po latach miłość do innej kobiety. Jego Literacka Apteka była w stanie uleczyć każdą zbolałą duszę, jednak jego dusza potrzebowała czegoś więcej. Potrzebowała wstrząsu, który przyniósł list o treści tak niezwykłej, że trzeba było rzucić cumy i popłynąć „Lulu” w górę Sekwany, aby odnaleźć spokój duszy i uleczyć skołatane serce. (Nie bez znaczenia jest fakt, że „Lulu” to barka, na której od lat prosperowała Literacka Apteka w samym centrum Paryża).

Całkiem przypadkiem w tę szaloną podróż zabierze się też młody, zagubiony pisarz Max, który cierpi z powodu braku słów. Rejs na południe, w którym przyjdzie brać mu udział odmieni wiele zagubionych i zbolałych dusz. (Nie bez znaczenia jest również fakt, że w podróży biorą udział Kafka i Lindgren, czyli dwa niezwykłe koty.)
Pełny tekst recenzji dostępny jest tutaj – Lawendowy pokój.

sobota, 29 listopada 2014

Żółta karteczka

(...) Jesteś ślepy.
Nie całkiem, szepnął, wpatrując się w jej twarz.
Jej usta odnalazły jego usta. Zamknął oczy.
Wiesz, czego żałuję?
Leżała na łóżku drżąca, słuchała, przyjmowała, pragnęła więcej.
Że mam tylko jedną parę oczu, by patrzeć na ciebie.
Jęknęła i rozłożyła ramiona.
Że mam tylko jedną parę uszu, by cię słuchać.
Wygięła się pod jego dłońmi.
Że mam tylko jedną parę rąk, by cię dotykać.
Kołysała się na boki, przyciągając go do siebie, na siebie, proszę, proszę...
Że mam tylko jedne usta, by cię całować.
Więc całuj mnie, całuj, przesuwaj po mnie ustami, uwielbiaj mnie...
Że mam tylko jeden język, żeby cię smakować.
Znów musiał zamknąć balkon, gdyż krzyk jej ekstazy niósł się nad ciemną pofalowaną wodę.
Że mam tylko jeden...
Och, Harry...
Tutaj i tam, i wszędzie, bez ustanku, bez końca.
A ona płakała. [s. 247]
 
dla Dominiki

Paullina Simons, Bellagrand, Świat Książki, Warszawa 2014

Ewelina Kłoda - Niezapominajki

Ta mała, niepozorna książka ujęła mnie bardziej, niż mógłbym przypuszczać. Nie zdawałem sobie sprawy, że coś, co zacznie się, jako prosty w formie pamiętnik nastolatki finalnie będzie dojrzałą i zaskakującą w swej treści powieścią obyczajową.
Świat Izabeli uległ nagle przemianie w stronę, której ona sama się nie spodziewała. W wyniku przykrych rodzinnych wypadków zostaje zmuszona zamieszkać w miejscu, w którym wszystko się zaczęło. Musi zmierzyć się z duchami przeszłości i stawić czoła plotkom, które krążą po miasteczku.
Ale życie młodej dziewczyny tuż przed maturą to również nowe znajomości, pierwsze miłostki, życiowe fascynacje, a w efekcie uczucie, którego sama się nie spodziewała. Jednocześnie obcowanie z człowiekiem, pod którego dachem zmuszona była zamieszkać, a który w życiu jej rodziny wyrządził wiele zła również ją piętnując za to, co działo się w przeszłości.
Jednak serce Izabeli potrafi znieść wiele, potrafi przetrwać dzięki wsparciu przyjaciół, jak również Geralda, który w tym samym miasteczku obrósł już legendą. Wreszcie finalnie jest to swoista, szczególna i wyjątkowa przemiana młodej, kruchej dziewczyny w pewną siebie, odważną i śmiało patrzącą w życie, inteligentną kobietę.
Ewelina Kłoda napisała powieść, która nawet mężczyznę potrafi poruszyć. Jej opowieść ma w sobie wyjątkową siłę i olbrzymi potencjał. Historia Izabeli, Majki, Geralda powinna znaleźć miejsce w umysłach oraz sercach czytelników. Opowieść, która wzrusza, urzeka, fascynuje, ale skłania również do refleksji.
Jednocześnie jest to piękna geograficzna podróż po uroczy zakątkach południowej Polski. Książka, po którą warto sięgnąć, którą warto się delektować w prostej opowieści odnajdując ważne, życiowe prawdy. W tym jedną szczególnie istotną, że życie bez miłości jest jak wiosna bez pierwszego, ciepłego deszczu. Zmokniesz, ale w głębi ducha poczujesz radość. 

Ewelina Kłoda, Niezapominajki, Zysk i S-ka Wydawnictwo, Poznań 2012
 
Artur G. Kamiński
Więcej o książce na Lubimyczytac.pl

czwartek, 27 listopada 2014

Zagubiony czas (2011)

Kilkanaście godzin temu szukając zdjęcia, którym mógłbym w jakiś sposób pokazać Książkę tygodnia Czerń i purpura natknąłem się zupełnie przypadkiem na film dotykający tego samego miejsca i historii miłości w obozowym piekle Auschwitz. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że jest to dosyć nowy obraz nakręcony w 2011 roku przez Niemców. To oni opowiadają o miłości polskiego więźnia politycznego i niemieckiego Żydówki.
I co bardziej zadziwia, że jest to doskonałe, mądre i godne uznania kino dotykające jakże ważnego tematu, kino, które w Polsce zupełnie przeszło bez echa. Oglądając miałem wrażenie, że jest to przynajmniej projekt realizowany przy współpracy z kinematografią polską, ale zdjęcia nie były chyba kręcone w Oświęcimiu, więc poza udziałem kilku polskich aktorów ta współpraca na tym się kończy.
Piszę o nim też nie bez powodu, bo niemieckie spojrzenie nie jest przekłamane, wyidealizowane, jednostronne. W doskonałej roli młodego więźnia Mateusz Damięcki, w późniejszych ujęciach jako jego siostra Joanna Kulig. Pomimo faktu, że film powstał w  XXI wieku twórcom udało się oddać coś, czego my nigdy nie będziemy sobie w stanie wyobrazić – wszystko to, co działo się za obozowymi drutami. Co również cenię, tam, gdzie powinien być język polski jest język polski, tam, gdzie niemiecki właśnie ten język się pojawia, a gdy pojawiają się Rosjanie na szczęście nie mówią po angielsku. Zabieg, który jeszcze mocniej podnosi walory artystyczny filmu.
Historia, którą napisało życia, historia inspirowana prawdziwymi zdarzeniami – Jerzego Bieleckiego z Nowego Targu i Cyli Cybulskiej. Zagubiony czas bez wątpienia nie jest czasem straconym. Nie doszukałem się informacji na temat dystrybucji tego filmu w Polsce, choć został wydany na DVD.


Zajrzyj do Grupy Cinema Paradiso... :)
Zaproś przed Kominek swoich Przyjaciół :)

Underworld XXII

XXII

niejedno słowo
między nami padło

a oto nowa
przepowiedni czara

jaki los
dzień nowy przyniesie

co Ci do ucha
szepcze Kasandra...

środa, 26 listopada 2014

Żółta karteczka

Istoty ludzkie są stale połączone. Zwracamy na siebie uwagę, poprzez własną chemię. Produkujemy hormony, które tworzą intymność. Budujemy mosty neuronowe, do powiązania, mózgu z mózgiem i serca z sercem.
Te więzi, raz zawarte, nie powinny zostać zerwane.
 

Nasze mózgi, nasz cały system nerwowy jest stworzony dla nas tworząc głębokie, trwałe więzi. Gdy to połączenie zostanie zerwane... stać mogą się złe rzeczy.

Serial Touch, którego siła i szczególna mądrość nie ma i nie miała sobie równych. Dwa sezony, tylko dwa, a może aż dwa. O samym serialu rzecz jasna można poczytać w innym miejscu, cytaty czerpane z niego, co jakiś czas zapewne będą się pojawiać.


dla Dominki

niedziela, 23 listopada 2014

Książka tygodnia i moje plany...

Z tym, co poniżej, ale tym, co również jeszcze w planach z uśmiechem na ustach wejdziemy w Nowy 2015 Rok. List Książek tygodnia jest coraz dłuższa i dobrze, bo bez względu na porę i miesiąc w kalendarzu warto dzielić się doskonałą lekturą.

41 Książka tygodnia, czyli Krüger. Szakal jest obecna między nami, a do rozdania są cztery pachnące egzemplarze. 

Jeśli masz ochotę po nią sięgnąć zajrzyj TUTAJ.

Chronologicznie wygląda to następująco:

1. Krüger. Szakal, (...) Po Grobickim i Tyszkiewiczu przyszła pora na Krügera. I co ważne mamy interesującą podróż w czasie do zalążków niepodległego państwa polskiego;
2. Lawendowy pokój, (...) Nina George dostąpiła zaszczytu dotykania ludzkich serc w tak niesamowity i niezwykły sposób, że musi wydarzyć się kosmiczna materia bilionów słów, aby nagle w kosmosie wpadło nam w rękę dzieło na miarę Lawendowego pokoju;
3. Bóg, honor, trucizna, (...) W mnogości lektur, powieściach różnej maści i treści o dobrą powieść historyczną było jakże trudno. Taką, którą czyta się z zapartym tchem i wypiekami na policzkach. I stało się coś dobrego – Robert Foryś wniósł coś od siebie darując czytelnikowi historię, której nie powstydziłby się Henryk Sienkiewicz;
4. Przystań Julii, (...) Lektura lekka, przyjemna w odbiorze, niewymagająca od czytelnika zbyt wielkiego skupienia. Taka w sam raz na jedno, jesienne popołudnie, no może dwa, jeśli ktoś chciałby rozłożyć sobie lekturę na dłużej.

Wszystko, co trzeba zrobić to rozgościć się przed Kominkiem i cieszyć się jego ciepłem.
Na marginesie, od dawna nie zrobiłem jednego, dobrego zdjęcia... inspirujące twarze mile widziane.

Katarzyna Michalak - Przystań Julii

Swoją przygodę z ulicą Leśnych Dzwonków rozpocząłem od Zacisza Gosi, czyli drugiej w kolejności opowieści dotykającej przyjaciółek z pachnącej kwiatami ulicy Milanówka. To właśnie wtedy Gosia trafia w sam środek dramatu w londyńskim metrze i tylko cud sprawia, że uchodzi z życiem. Jednak z uszczerbkiem na zdrowiu i bolesną traumą na bardzo długi czas. Coś, co zaczyna się dramatem kończy się nagle tragedią…
Nie mam odniesienia do części pierwszej tej kwiatowej trylogii, czyli Ogrodu Kamili stąd zatrzymać się mogę jedynie przy tym, co już znam i poznałem jakiś czas wstecz. Co w Zaciszu Gosi nabiera określonego rozwinięcia, aby w Przystani Julii znaleźć swój finał. Tragedia, po którym trzeba się pozbierać. Śmierć ojca, przyjaciela, ale też kogoś, kto był na dobrej drodze, aby wyprowadzić Gosię z ciemnej otchłani leków i bólu.
Dramat, o którym do końca nie zdaje sobie sprawy Julia walcząc ze swoimi demonami, odrzuceniem przez męża i dorastającą córkę. Zdaną nagle na samą siebie w podróży na skraj świata, gdzieś, gdzie diabeł mówi dobranoc, gdzieś, gdzie być może będzie w stanie poukładać swoje rozsypane w drobne kawałeczki, życie. Chatka Dorotki w malowniczych Bieszczadach dla samotnej kobiety, która dotąd poruszała się w zupełnie innym terenie może stanowić wyzwanie, któremu Julia stawiając wszystko na jedną kartę zamierza sprostać.
Katarzyna Michalak z lekkością maluje kwiaty w życiowych ogrodach swoich bohaterek. Każda z nich ma do odegrania swoją rolę i przyznać trzeba, że robi to wyjątkowo dobrze. Czarne chmury wiszące nad Łukaszem i świadomość, że jego przyjaciel i wspólnik mocno namieszał w życiu, tu nie ma chwili na wahanie, bo na szali leży nie tylko życie jego, ale też bliskiej mu Kamili. Oderwana od codzienności Julia w swoim zakątku świata buduje od zera to, co przez lata budowane w jeden dzień rozsypało się, jak domek z kart. Nie bez znaczenia jest też obecność Grzegorza, który pomaga zadomowić się uroczej sąsiadce wyciągając do niej swoją przyjacielską dłoń.
Lektura lekka, przyjemna w odbiorze, niewymagająca od czytelnika zbyt wielkiego skupienia. Taka w sam raz na jedno, jesienne popołudnie, no może dwa, jeśli ktoś chciałby rozłożyć sobie lekturę na dłużej. Nie wymaga też od czytelnika szczególnego myślenia, bo tak naprawdę to i owo można przewidzieć w finałowym rozdaniu. Można, ale nie jest powiedziane, że tak będzie. I jak to bywało już w przypadku poprzednich opowieści każdy rozdział otwiera ten lub inny kwiatek, w przypadku Przystani Julii z wyjątkowo bogatego bieszczadzkiego ogrodu kwiatów polnych, górskich, czy też tych rosnących na zielonych łąkach:

Krokus - jest symbolem wiosny, ale i hartu ducha. Oto delikatna roślina przebijająca się przez śnieg ku słońcu... czyż nie może być coś bardziej wzruszającego? Polana obsypana tysiącem krokusów, zupełnie jakby z nieba spadło tysiąc zadziwiającej barwy gwiazd, zachwyci każdego. Fioletowe, czasem białe kielichy kwiatów skrywają złote wnętrze, a długie dwubarwne liście tylko dodają tej niezwykłej roślinie uroku. Trudno sobie wyobrazić wiosnę w górach bez tych kwiatów.

Tak, bo to wiosna przynosi nowe pytania, ale i odpowiedzi, nowe wyzwania, ale i nadzieję na miłość i lepsze jutro, domowe szczęście i pokój ducha. Wiosna w Bieszczadach ma swój niezaprzeczalny urok, a ten odmalowany ręką Katarzyny Michalak sprawi, że nie przejdziecie obojętnie nad historią unoszącą się, jak mgła nad bieszczadzką doliną. 

Katarzyna Michalak, Przystań Julii, Wydawnictwo Znak litera nova, Kraków 2014 
 
Artur G. Kamiński
Więcej o książce na Lubimyczytac.pl

sobota, 22 listopada 2014

Książka tygodnia - Krüger. Szakal (41)

Wystartowała 41 Książka tygodnia, szczegóły konkursu dostępne na stronie Kominek.
Zapraszam serdecznie i proszę przekazać dalej:   

(…) U schyłku pierwszej wojny światowej na mapie Europy wyłania się powoli silna i dumna z niepodległości Polska, gdy dawni zaborcy liżą rany, a panujący zamęt stopniowo zamienia się w ład i porządek, są tacy, którzy okres „bezkrólewia” starają się wykorzystać do swoich celów. Napad na bank w samym centrum Warszawy jest szczególnym preludium dalszych coraz bardziej zaskakujących wydarzeń.

Bohaterowie, których powołał do życia autor już od pierwszych stron budzą naszą sympatię, choć nie wszyscy są prawi i żyją zgodnie z prawem. A jednak, o ile Mentor może być odbierany neutralnie, to Wilek, Cygan i Ewelina już nie. Ich od małego łączy coś szczególnego, na tyle dobrego, iż nie uchodzi to uwagi Mentora, który bierze ich pod swoje skrzydła. 

Pełny tekst recenzji dostępny jest tutaj – Krüger. Szakal.

piątek, 21 listopada 2014

Bezpłatne e-booki po raz trzeci z Czytaj KRK!

Nie będzie kolejek, towaru nie zabraknie i wszystko za darmo! Cuda, i to nie po raz pierwszy! 21 listopada startuje już trzecia w tym roku odsłona akcji Czytaj KRK!. Dzięki aplikacji mobilnej przeczytamy w Krakowie bezpłatnie 10 bestsellerowych e-booków. Tym razem na wirtualnej półce znajdziemy książki m.in. Szczepana Twardocha, Agaty Passent, Eltona Johna, Adama Zagajewskiego, Przemka Kossakowskiego czy Szymona Hołowni. Skanujcie i czytajcie! 

W nadchodzące, listopadowe wieczory rozgrzeje nas mocna literatura i kawa, a wszystko za sprawą Czytaj KRK!. Kody QR umożliwiające bezpłatne wypożyczenie książek znajdziemy na stojakach ustawionych na stolikach krakowskich kawiarni i pubów. Tradycyjnie blisko 100 plakatów będzie dystrybuowanych w krakowskich bibliotekach oraz instytucjach kultury. Pełną listę lokalizacji znaleźć można na stronie www.qr.miastoliteratury.pl.

Do korzystania z aplikacji Czytaj KRK! wystarczy smartfon lub tablet wyposażony w system operacyjny Android lub iOS. Podobnie jak w poprzednich edycjach, pobrane e-booki będzie można czytać przez 30 dni. Czytaj KRK! to bezprecedensowe przedsięwzięcie realizowane wspólnie przez Krakowskie Biuro Festiwalowe i Woblink, lidera wśród platform e-bookowych w kraju.
 
W ramach trzeciej edycji proponujemy następujące książki:
  • Czy jesteś psychopatą – Jon Ronson (Wydawnictwo Insignis)
  • B jak Bauhaus. Alfabet współczesności – Deyan Sudjic (Wydawnictwo Karakter)
  • Morfina – Szczepan Twardoch (Wydawnictwo Literackie)
  • Elton John. Miłość jest lekarstwem. O życiu, pomaganiu i stracie – Elton John (Wydawnictwo Sine Qua Non)
  • Kto to Pani zrobił? – Agata Passent (Wydawnictwo Wielka Litera)
  • Staś i Nel – Leszek Talko (Wydawnictwo Znak Emotikon)
  • Holyfood – Szymon Hołownia (Wydawnictwo Znak)
  • Asymetria – Adam Zagajewski (Wydawnictwo a5)
  • Bursztynowa dziewczyna. Anna Jantar we wspomnieniach – Mariola Pryzwan (wydawnictwo Marginesy)
  • Na granicy zmysłów – Przemek Kossakowski (Wydawnictwo Otwarte)
Przypominamy, że czytelnicy spoza Krakowa, którzy nie są w stanie zeskanować kodów QR z dostępnych w mieście nośników, mogą dzięki aplikacji Czytaj KRK! czytać za darmo fragmenty wszystkich książek prezentowanych w tej edycji. Na stronie www.qr.miastoliteratury.pl można znaleźć szczegółowe informacje dotyczące akcji oraz pełną listę dostępnych książek.
Czytaj KRK! jest rozwinięciem projektu realizowanego w 2013 r. pod nazwą Wirtualna Biblioteka Krakowa. Na przystankach komunikacji miejskiej w sześciu miastach Polski pojawiły się wówczas plakaty przypominające biblioteczki z książkami, umożliwiające po zeskanowaniu kodu QR pobranie darmowych fragmentów blisko 70 nowości i hitów wydawniczych. Bezprecedensowa akcja, mająca na celu promocję czytelnictwa z wykorzystaniem nowoczesnych technologii, przyciągnęła uwagę największych ogólnopolskich mediów i czytelników, a darmowe fragmenty pobrano łącznie niemal 20 000 razy!

W trzeciej odsłonie akcji wzięli udział wydawcy: Insignis, Karakter, Sine Qua Non, Znak Emotikon, Znak, Marginesy, a5, Wielka Litera, Wydawnictwo Literackie i Wydawnictwo Otwarte.

Wszystko, co najlepsze na krakowskiej scenie artystycznej: www.biurofestiwalowe.pl

Żółta karteczka

Zaczynam się niepokoić.
- Naprawdę nie jestem dobra w randkach i nawet nie jestem pewna, czy to jest randka, ale wiem, że niezależnie od tego, co to jest, to jednak coś więcej niż niewinne spotkanie dwojga przyjaciół, i wiedząc to, myślę o tym, co stanie się później, kiedy będzie już pora, żebyś wyszedł i czy planujesz mnie pocałować, czy nie, a musisz wiedzieć, że jestem osobą, która nienawidzi niespodzianek, więc nie mogę przestać czuć się niezręcznie, bo chcę, żebyś mnie pocałował, i to może zakrawa na bezczelność z mojej strony, ale wydaje mi się, że ty również chcesz mnie pocałować, i tak sobie myślę, że o wiele prościej by było, gdybyśmy już to zrobili i mógłbyś wrócić do robienia kolacji, a ja mogłabym przestać zastanawiać się nad tym, jak potoczy się ten wieczór. [s. 134]

dla Dominiki

Colleen Hoover, Losing Hope, Wydawnictwo Otwarte, Kraków 2015

wtorek, 18 listopada 2014

Stefan Zweig - Dziewczyna z poczty

30 lat po niemieckim wydaniu, które dzięki staraniu wydawcy powstało z rozproszonych fragmentów rękopisów i blisko 70 lat od tragicznej śmierci autora Wydawnictwo W.A.B. daruje nam książkę niezwykłą. Dziewczyna z poczty, której autorem jest Stefan Zweig poruszy umysły, dotknie duszy, rozpali zmysły, sprawi, że nie będzie można się od niej oderwać. 
Premiera książki na polskim rynku wydawniczym miała miejsce 20 czerwca 2012 roku, a doskonały przekład zawdzięczamy Karolinie Niedenthal. To dzięki jej staraniom, książka ma właśnie taki, a nie inny charakter, co bez wątpienia wartym jest podkreślenia.
Często się zdarza, że książka, a tym samym powieść, która ma dużo, bardzo dużo opisów jest trudna do odbioru, z reguły jesteśmy przyzwyczajeni do dialogów, a przynajmniej do równoważnego rozłożenia obu tematów. Tutaj tych dialogów jest niewiele, jednak sposób narracji, mnogość i różnorodność opisów, przebogate słownictwo - wszystko to sprawia, że razem z autorem słyszymy przyśpieszone bicie serca Christine, gdy wyrwana za swojego okienka pocztowego po krótkiej podróży przenosi się do świata, który całkowicie ją odmieni... 

Hanna (2011)

Niepozorna historia rozwija się z biegiem czasu i myśli Hanny w pasjonujące zmagania o przeżycie, a jednocześnie rozwikłanie zagadki, która pojawiła się wraz ze śmiercią matki.
Z mroźnych, niedostępnych zakątków Finlandii docieramy nagle w rozpalone afrykańskim słońcem piaski Maroka. Ta nagła zmiana miejsca i warunków jest dla Hanny czymś niezwykłym, czymś, co z początku tylko ją zadziwia, ale dosyć szybko odnajduje się w nowej, szalonej rzeczywistości. Lata treningów, nauki, szkolenia, poznawania, odkrywania, czytania i słuchania nie idą na marne w żadnym miejscu.
Charyzmatyczny Eric Bana i młoda, utalentowana Saoirse Ronan, Nostalgia anioła, chwilę później Irena w Niepokonanych, teraz tytułowa Hanna. I przyznać trzeba, że jak na młody wiek poczyna sobie bardzo dobrze nie zostając w tyle za swoim dużo starszym kolegą. Dynamiczna, równie charyzmatyczna, ekspresyjna. Pełna polotu, wdzięku, ale i zabójczo doskonała.
Scena otwarcia bardzo przypomina scenę zamknięcia, jakby koło się zamknęło, jakby dopełniła się przepowiednia. W ciągłym ruchu, z miejsca na miejsce, cały czas w biegu. Jednak mimo wszystko biegniemy wraz z Hanną starając się wraz z nią rozwikłać zagadkę, która co ciekawe swój początek bierze w Polsce. Jak, gdzie i dlaczego? O tym warto przekonać się samemu, gdyż bez wątpienia jest to obraz, który nie pozwala się zatrzymać.

poniedziałek, 17 listopada 2014

Rzeka

Ktoś chciałby do tego tekstu napisać muzykę?
Rok 2010, cztery lat i kilka dni...

Rzeka

Ogarnij
w ciszy niepokój ducha
płynącej po Tybrze łodzi
przeznaczenia

niech się nie zdaje, że nic
się nie uda, że wszak od zawsze
skazani jesteśmy na zapomnienie

bo tylko czasem słowo jedno wystarczy
i tylko ono wypowiedziane w ciszy
większą ma moc, niż to, czego nigdy
już nie usłyszysz

Ref.

Zrzuć z barków odwieczne brzemię
słabości ducha, zrzuć wszystko to,
co sprawia, że zawsze mówisz,
"to się nie uda", zrzuć i choćby
ciężkim kamieniem spaść miało
przed tobą, gdyż lepiej, że spadło,
niż wgniatać cię miało, odetchnij
głęboko...

Łódź
odpłynęła, zabrała marzenia
na drugą stronę Tybru, miłość
zburzyła wszystkie pragnienia
i tylko słowa w duszy słyszysz

a jednak, choć wciąż wiele
obok ciebie zawiści, złości i zazdrości
wierzysz, że karta się jeszcze odwróci
i tobie cichej duszy szeptem przemówią
słowa człowieka, który kiedyś
wydał ci się wrogiem.

Ref.

Zrzuć z barków odwieczne brzemię
słabości ducha, zrzuć wszystko to,
co sprawia, że zawsze mówisz,
"to się nie uda", zrzuć i choćby
ciężkim kamieniem spaść miało
przed tobą, gdyż lepiej, że spadło,
niż wgniatać cię miało, odetchnij
głęboko... 
        

(10.11.10)

niedziela, 16 listopada 2014

Biegnij, chłopcze, biegnij (2013)

W gmachu Teatru Narodowego w Cottbus, gdzie odbywała się ceremonia otwarcia festiwalu, zgromadziły się osobistości świata filmu, polityki i biznesu. Po zakończeniu projekcji filmu „Biegnij, chłopcze, biegnij” na sali rozległy się trwające 15 minut oklaski na stojąco.

Nie byłem na tym seansie w Cottbus, nie wiem, jak wyglądał ten pokaz w tym miejscu, ale wiem, jak czułem się opuszczając małą, kinową salę. Klaskać nie wypadało samemu wśród kilku osób na sali, a jednak wrażenie było niezwykłe.
Ostatni raz w równie niesamowity sposób czułem się po premierowym seansie filmu Bandyta, to samo uczucie spełnienia, wgniatania w fotel, wreszcie emocji, które zawładnęły mną bez reszty. Oczekiwanie tego filmu było duże, ale i pokładane w nim nadzieje spełniły się bez reszty.
Kamil Tkacz dał się już poznać w genialnej roli w urzekającym filmie Chce się żyć i już tam można było dostrzec jego niezaprzeczalne zdolności aktorskie. Ale Kamil ma brata bliźniaka, Andrzeja i obaj pojawili się w tym filmie. Przez długi czas nie wiedziałem dlaczego, ale jeśli poznacie również napisy końcowe zagadka będzie rozwiązana. 

sobota, 15 listopada 2014

Hawaje, Oslo (2004)

Jest w tym filmie coś takiego, co nie pozwala zatrzymać się na chwilę, coś, co w tą upalną, letnią noc działa na nas, jak magnes. Coś takiego, co w środku mroźnej, szarej, burej zimy może sprawić, że zareagujecie tak, jak ja zareagowałem. Film, który oglądamy na jednym oddechu, gdy ciche bicie serca stopniowo staje się coraz głośniejsze.
Hawaje, Oslo pojawia się, jako kolejna odsłona cyklu Plus dla koneserów i przyznać trzeba, że jest to kolejna perełka dla wszystkich tych, którzy w filmie poszukuję głębszych wrażeń, niż pisk opon pędzących samochodów. Obraz pełen ciepła, radości, smutku i wzruszenia, taki, którego szybko nie zapomnicie.
Nie dziwi też fakt, iż zbiera laury na różnych festiwalach. Wszędzie ceniony, doceniany, w każdym miejscu uznawany za coś ciekawego i wyjątkowego. I po raz kolejny jest to kino skandynawskie, które zaskakuje mnie w każdy możliwy sposób.
Oto kilka osób, które zaczynają łączyć pewne przypadki i wypadki losowe, osób, które się znają i nie znają. Każdy z nich ma w pewien sposób wpływ na poczynania innego, a jednocześnie może spowodować konkretną przemianę napotkanego człowieka. Krzyżujące się ulice w rozpalonym upałem Oslo, są jak krzyżujące się myśli każdego z bohaterów. Ktoś myśli o kimś, komuś innemu śni się ktoś jeszcze, myśli się przeplatają, wirują w powietrzu.

Britney Spears

Choć dosyć niedawno pojawił się nowy album Jean, to jednak płyta Femme Fatale wypuszczona na rynek w 2011 roku, siódma w dorobku autorskim Britney Spears, jest tą, do której szczególnie lubię wracać.
Długą drogę przebyła Britney Spears, jednak jej pierwszy album, ...Baby One More Time z 1999 roku nie był wypadkiem przy pracy. Już wtedy dało się odczuć dominację na arenie muzycznej wtedy młodej, szalonej dziewczyny, która nie potrzebowała wiele, aby szczyty list przebojów stały się dla niej miejscem, w którym zagości na dłużej.
Można sięgać po liczby, ale nie oto tu chodzi. Famme Fatale ma w sobie siłę, muzyczny pazur, energię, która za każdym razem mnie porusza. Dojrzała, mądra, przemyślana i dopracowana do perfekcji płyta. Szczególną uwagę zwracają utwory, Till The World Ends, Criminal, ale też kilka innych. Wersja podstawowa CD zawiera ich 12. Wersja rozszerzona jeszcze cztery dodatkowe.

piątek, 14 listopada 2014

Underworld XXI

XXI

bez cienia złośliwości
z odrobiną radości

w uśmiechu dnia
spojrzeniu mędrca

w oddechu nocy
Księżyca blasku

znajomo pachnie
świeży pokos traw...

czwartek, 13 listopada 2014

Lore (2012)

Poniższy tekst powstał przed premierą filmu.

Nie wiem, czy Lore pojawi się w najbliższym Multi, czy też innym pleksie, ale jeśli macie jakieś swoje ulubione kino studyjne bez wątpienia warto skierować się w lipcu w jego stronę. U kresu mrocznej wojny wielu Niemców musi postawić sobie pytanie, co dalej?
Dokąd zmierzam, kim jestem, co zostawiam za sobą. Lore, najstarsza z piątki rodzeństwa, przez to rozumiejąca najwięcej ma świadomość, że Niemcy przegrały wojnę, ojciec, oficer SS nie jest bez skazy, matka zapewne również, w sumie dosyć szybko znikają z oczu. Gdzieś daleko mieszka babcia do której trzeba dotrzeć.
I nie jest to zwykła podróż, ale szczególna w swym kształcie refleksja postrzegania świata oczami dzieci. Film swoimi obrazami, prostymi scenami mówi znaczenie więcej, niż wiele batalistycznych filmów wojennych, bo wciąż jest to ta sama wojna, ale jakże inaczej napisana. 
A gdy jeszcze na drodze rodzeństwa stanie młody Żyd, ten, który nie powinien już istnieć, kiedy Lore pozna okrutną prawdę o swoim ojcu, wtedy gorycz porzucenia staje się jeszcze bardziej bolesna. Twórcy filmu nie wybielają Niemców, stoją jednak po środku pozwalając widzowi oceniać, dokonywać wyborów podążać za Lore i jej rodzeństwem przez zniszczone wojną Niemcy.

Zajrzyj do Grupy Cinema Paradiso... :)
Zaproś przed Kominek swoich Przyjaciół :)

Książka tygodnia - Stulecie Winnych (40)


Wystartowała 40 Książka tygodnia, szczegóły konkursu dostępne na stronie Kominek.
Zapraszam serdecznie i proszę przekazać dalej:  

(…)  W modzie, jaka nastała na pisanie, czasem o wszystkim i o niczym, napisać powieść to nie sztuka. Sztuką jednak jest sprawić, że poruszeni do żywego nie będziemy potrafili zatrzymać się w biegu uciekając przed Ruskim, który o świcie wdarł się do domu, uspokoić skołatanych myśli, gdy obejście stanęło w ogniu i żadna siła nie jest w stanie go ochronić, czy wreszcie zadbać oto, aby serce na skraju szaleństwa znalazło, choć chwilę, aby uspokoić rytm.

Ałbena Grabowska nie ma „pisarz” wpisanego w rubryce zawód, jedynie lekarz neurolog-epileptolog, nie zmienia to jednak faktu, że jako lekarz w profesji pisarza spełnia się doskonale. Jej „Stulecie Winnych” dotyka do żywego. W Roku Pańskim 1914 rozpoczyna się opowieść, która nie ma sobie równych, rodzinna historia, która swój początek bierz na progu wybuchu I wojny światowej, jednocześnie w roku tym przychodzą na świat, Maria i chwilę później Anna, siostry Winne. Przez jakiś czas Anna czuje się winna, że przy porodzie umiera jej matka, zyskuje też pewien dar, którym będzie zaskakiwała nie tylko starszą od siebie o kilkanaście godzin siostrę, ale wszystkich, którzy będą się z nią stykać.  

Pełny tekst recenzji dostępny jest tutaj – Stulecie Winnych.

Żółta karteczka

Zrozumcie, Afryka rządzi się własnymi, romantycznymi prawami. Patrzysz na zachód słońca i widzisz w tym rękę Boga. Leniwe susy lwicy zapierają ci dech w piersi. Zachwycasz się trójkątem żyrafy pochylonej nad wodopojem. W Afryce skrzydła ptaków mają odcień błękitu, jakiego nie widuje się gdzie indziej. Tam z gorąca topi się powietrze. W Afryce wracasz do korzeni, kołyszesz się w kolebce świata. Nic dziwnego, że w takim otoczeniu wspomnienia nabierają blasku. [s. 259] 
 
dla Dominiki

Jodi Picoult, Już czas, Prószyński i S-ka, Warszawa 2014

środa, 12 listopada 2014

Paullina Simons


Biorąc pod uwagę fakt, że tekst Czerwonych liści zwrócił szerszą uwagę postanowiłem zebrać w jednym miejscu cztery z większej ilości literackich spojrzeń na twórcze dokonania Paulliny Simons urodzonej w Leningradzie, wychowanej w Stanach Zjednoczonych.

1. Jeździec Miedziany - (...) Paullina Simons, dzięki opowieściom dziadków, emigrantów rosyjskich, mogła w sposób pełny poznać straszne realia tamtej wojny. Dedykacja umieszczona na pierwszej stronie pozwala uzmysłowić sobie, jakim oparciem dla siebie musieli być ci ludzie, jak bardzo musieli się kochać, aby (…) przeżyć pierwszą wojnę światową, rewolucję październikową, rosyjską wojnę domową, drugą wojnę światową, blokadę Leningradu, ewakuację, głód, czystki, Lenina i Stalina, i którym w złotej jesieni życia dane było przeżyć dwadzieścia lat w nieklimatyzowanym nowojorskim mieszkaniu.
2. Droga do raju - (...) W życiu nie ma przypadków, są tylko sytuacje, które w określony sposób sami sobie aranżujemy. Tak myśli Shelby, która kilka stanów i kilkaset mil dalej spotyka na swej drodze dziewczynę, której razem z przyjaciółką nie chciały wcześniej zabrać. Jednak los spłatał im figla. Candy stała się ich przeznaczeniem, ich fatum, ich być albo nie być. Każda z nich ma swój cel w tej podróży, jednak z czasem jest to przede wszystkim wspólny cel, który stawia przed nimi los.
3. Dzieci Wolności - (...) Wystarczyło tylko kilka stron, aby historia Giny i chwilę później Harry’ego przyciągnęła z maksymalną intensywnością uwagę czytelnika. Znając którąś z kolejnych powieści tego lub innego pisarza rozpoznajemy w jego stylu określony „kod”, któremu na ogół podporządkowuje większość swoich powieści. Tutaj ten „kod” ma niesamowitą, trudną do udźwignięcia, siłę uczuć, myśli i pragnień. Tutaj tylko brak wolnych chwil nie pozwala sięgać ponownie po jej powieści. I nie bez znaczenia jest również fakt, że piętnastoletnia Gina ma w sobie coś małej, rezolutnej Tani, która w dniu wybuchu wojny musiała nagle bardzo szybko dorosnąć.
4. Czerwone liście - (...) Kristina Kim – piękna, radosna, zadowolona z życia młoda kobieta na progu swoich dwudziestych pierwszych urodzin. Gwiazda studenckiej drużyny koszykówki, podpora nastolatek spodziewających się dziecka w domu, „Czerwone Liście”. Jednocześnie szalona, zmagająca się nieustannie z demonami przeszłości zagubiona dziewczyna. Jedynym dobrym akcentem w tym pozornie tylko uporządkowanym świecie jest poznany przypadkiem detektyw Spencer O’Malley. Przy nim od niepamiętnych czasów po raz pierwszy czuje się swobodna i szczęśliwa. Do spotkania, które wyznaczają sobie tydzień później nigdy jednak nie dojdzie…

Paullina Simons - Droga do raju

W życiu nie ma przypadków...

Kiedy odkrywałem razem z nią uroki życia w Związku Radzieckim tuż po tym, jak zaczęła się wielka Wojna Ojczyźniana i młody porucznik przeszedł dla Tatiany przez ulicę nie spodziewałem się, że tak wyraziście i pięknie można oddać tamten czas i warunki, a także miłość rodzącą się w tle. Czytając Jeźdźca Miedzianego nie zdawałem sobie sprawy, że w prosty sposób można odkryć przed czytelnikiem jakże szeroką paletę emocji, myśli i uczuć, bolesnych zmagań o kromkę chleba w walczącym z głodem i obojętnością Leningradzie. 
Teraz Paullina Simons prowadzi czytelnika przez jakże zaskakującą pod każdym względem podróż przez Stany, podróż, która na zawsze odmieni życie trzech młodych dziewczyn. Powieść czyta się na jednym oddechu, choć oczywiście czasem trzeba się zatrzymać, aby przemyśleć wszystko to, czego jesteśmy świadkami. Podróż, o jakiej można marzyć, pięknym, jasnożółtym mustangiem shelby, podróż, która w określonym miejscu i czasie jest już walką o przetrwanie. 

Tajemniczy ogród III

Krokus - jest symbolem wiosny, ale i hartu ducha. Oto delikatna roślina przebijająca się przez śnieg ku słońcu... czyż nie może być coś bardziej wzruszającego? Polana obsypana tysiącem krokusów, zupełnie jakby z nieba spadło tysiąc zadziwiającej barwy gwiazd, zachwyci każdego. Fioletowe, czasem białe kielichy kwiatów skrywają złote wnętrze, a długie dwubarwne liście tylko dodają tej niezwykłej roślinie uroku. Trudno sobie wyobrazić wiosnę w górach bez tych kwiatów. [s. 7] 

Katarzyna Michalak, Przystań Julii, Znak litera nova, Kraków 2014

wtorek, 11 listopada 2014

Paullina Simons - Czerwone liście

Kristino, jak bardzo cierpiałaś?

Na długo przed Jeźdźcem Miedzianym, zanim historia Tatiany i Aleksandra rozpaliła serca milionów czytelników w Polsce i na świecie, Paullina Simons stworzyła, wyczarowała, choć można rzecz jedynie, że napisała swoje, Czerwone liście. I nie można nie zgodzić się z tym, co opublikowało wydawnictwo na okładce tej książki -  Pełna napięcia, klaustrofobiczna i wciągająca bez reszty. Można powiedzieć, że rozpoczynając lekturę Czerwonych liści stopniowo i powoli wchodzimy na ruchome piaski. Z każdą kolejną stroną grzęźniemy, zapadamy się w tę historię coraz bardziej i coraz mocniej przenika ona nasz umysł.
Wydawać by się mogło, że czwórka przyjaciół otacza się troską i nie ma przed sobą żadnych tajemnic. Wydawać by się również mogło, że Jim z Kristriną oraz Connie z Albertem tworzą dwie szczęśliwe i kochające się pary. A jednak podróż przez ruchome piaski sprawia, że to, co na zewnątrz można brać za radosną harmonię po bliższym przyjrzeniu się już takową nie jest.
Kristina Kim – piękna, radosna, zadowolona z życia młoda kobieta na progu swoich dwudziestych pierwszych urodzin. Gwiazda studenckiej drużyny koszykówki, podpora nastolatek spodziewających się dziecka w domu, „Czerwone Liście”. Jednocześnie szalona, zmagająca się nieustannie z demonami przeszłości zagubiona dziewczyna. Jedynym dobrym akcentem w tym pozornie tylko uporządkowanym świecie jest poznany przypadkiem detektyw Spencer O’Malley. Przy nim od niepamiętnych czasów po raz pierwszy czuje się swobodna i szczęśliwa. Do spotkania, które wyznaczają sobie tydzień później nigdy jednak nie dojdzie…

poniedziałek, 10 listopada 2014

Kartki z podróży

Cykl tekstów napisanych w 1999 roku, czyli jakże odległe w czasie, ale szczere, pełne mnie, otwarte na świat i ludzi, którzy w różnym miejscu i czasie pojawiali się na mojej drodze. Również kilka z nich spisanych w trakcie pobytu w Stanach Zjednoczonych 2002-2003. Miłej lektury życzę...

Epizod IX

Zaczęło się bardzo niewinnie. Przeglądając anonse w tygodniku „TIM” znalazłem jeden, który chyba mnie zainteresował, bo długo się nie namyślając sięgnąłem po kartkę i odpisałem. W tamtym okresie, jesienią 1992, przebywałem w Krakowie. Wydział Inżynierii Lądowej Politechniki Krakowskiej. Wkrótce miałem się przekonać, że moje przygotowanie po technikum jest wręcz słabe. Znaczna większość kolegów w grupie ukończyła licea z bardzo dobrymi ocenami, ja zaś nie należałem do zbierających „czerwone paski” na świadectwach. Ale nie to jest tu ważne.
W liście podałem numer telefonu mieszkania, w którym wynajmowałem pokój. Jakiś czas później gospodyni poinformowała mnie, że dzwoni do mnie jakaś dziewczyna. Treści rozmowy nie pamiętam, ale tego samego dnia umówiliśmy się na spacer. Był to bardzo długi spacer. Wynajmowałem mieszkanie na osiedlu Piastów, ona mieszkała dosyć blisko, później często chodziłem do niej pieszo. Oboje mieszkaliśmy na Hucie.
Kiedy dotarłem na umówione miejsce chwilę, czekałem. Później podeszła do mnie dziewczyna. Czerwony szalik, czerwone rękawiczki, było już dosyć chłodno, a Małgosia miała zawsze zimne dłonie. Często marzły jej palce, tak u rąk, jak i u stóp. Taka dziwna przypadłość. Blond włosy, delikatny, orli nos, przenikające spojrzenie niebieskich oczu, delikatnie zarysowana linia ust. Piękna i subtelna twarz, smukła, wysoka sylwetka. Chyba od razu spodobaliśmy się sobie. Szliśmy przed siebie i rozmawialiśmy. Okazało się, że ogłoszenie pochodziło od jej młodszej siostry (miała dwie siostry bliźniaczki), a ona czy dla zabawy, czy też z innego powodu postanowiła zadzwonić do mnie. Rozmawialiśmy, a czas mijał, mijaliśmy ulice, skwery, kolejne ulice, przejścia dla pieszych, innych ludzi. Jednak nie zważaliśmy na to zauroczeni sobą nawzajem. Tak dotarliśmy prawie pod bramy Huty. Innej możliwości nie było, trzeba było wracać.

niedziela, 9 listopada 2014

Doktor Żywago (1965)

Nie pamiętam, co było pierwsze – film, czy książka, pamiętam jednak, że od najmłodszych lat byłem pod wielkim urokiem Lary i miłości Żywago do niej. To młodzieńcze zapatrzenie miało znacznie większy efekt, niż fascynacja Lamią z pewnej polskiej, przewrotnej komedii.
Książka, którą napisał Borys Pasternak nie ma sobie równych, historia, którą przekazał poruszyła swego czasu niebo i ziemię i choć po drodze pojawiły się inne, równie pasjonujące historie, to jednak chorobliwe, choć wielkie serce Żywago, jego talent, jego wrażliwość, jego Lara, choć przecież była Tonia – miłość, której nie przemogły wielka wojna i rewolucja. A jednak Lara i jej oczy nie miały sobie równych. Julie Christie i Omar Sharif stworzyli niezapomniany duet w tym filmie, kolejne adaptacje nigdy już nie były tak wyjątkowe i inspirujące.
W trakcie dwóch lat pobytu w Stanach Żywago to był mój pseudonim, moja ksywka, tak mnie nazywali koledzy, z którymi pracowałem w uroczym zakątku Idaho. Ale to opowieść na inny czas, inną porę, inną okazję. W przyszłym roku, 22 grudnia minie pół wieku od premiery tego filmu.


Zapraszam przed Kominek, nie tylko można się ogrzać, 
ale świeży powiew kultury wpływa kojąco na potargany odmętami zawodowej zamieci umysł.
http://facebook.com/koominek

sobota, 8 listopada 2014

Tajemniczy ogród II

Leśny dzwonek - śliczna, bardzo delikatna roślina, którą spotkać można w lesie lub na łące. Na wysmukłej łodyżce, zdobnej kilkoma podłużnymi listkami, kołyszą się niebieskie, czasem błękitne lub lawendowe dzwoneczki o pięciu prążkowanych płatkach. Kwiatki te nie pachną może odurzająco jak wspaniałe róże, czy choć konwalie, ale ich urok i subtelne piękno zachwycają. Bez błękitnych dzwonków, zawieszonych na zielonych łodyżkach, nasze lasy byłyby znacznie uboższe... [s. 9]



Katarzyna Michalak, Zacisze Gosi, Znak litera nova, Kraków 2014

piątek, 7 listopada 2014

Tajemniczy ogród I

Erotika Rosen Tantau - odmiana szlachetnych, wielokwiatowych róż o intensywnej ciemnoczerwonej barwie płatków i silnym, odurzającym zapachu. Wysokich, wyniosłych, wręcz doskonałych. Mówiąc "piękna jak róża" , mamy przed oczami wspaniałą Erotikę. Godna polecenia zarówno dla początkujących hodowców, jak i dla znawców tych kwiatów. Wdzięczna i niewymagająca w uprawie. Pięknie prezentuje się pojedynczo i w bukietach. [s. 9]

Katarzyna Michalak, Ogród Kamili, Znak litera nova, Kraków 2013

czwartek, 6 listopada 2014

Robert Foryś - Bóg, honor, trucizna

Sienkiewicz byłby dumny!

Jakiś czas minął, gdy jako dorastający chłopak z niezwykłą przyjemnością odkrywałem uroki Potopu, a w jakiś czas później chyba Ogniem i mieczem czerpiąc z nich wszystko, co najlepsze. W czasach, gdy po książkę musiałem się wybrać do pobliskiej biblioteki, a tam wędrując pomiędzy zakurzonymi regałami znaleźć dla siebie godną uwagi lekturę.
Wiele lat później wpadły mi w rękę dwie powieści wydane nakładem Świata Książki, a dzięki staraniom amerykańskiego autora w niesamowity sposób odmalowały okres napoleoński na ziemiach polskich. Nie ponaglaj rzeki, a także jej kontynuacja, Pod purpurowym niebem, których autorem jest James Conroyd Martin na długo zapadły mi w pamięć i musiało minąć prawie dziesięć lat, aby na polskim rynku wydawniczym pojawiła się powieść, godna tych, o których wspominam powyżej.
W mnogości lektur, powieściach różnej maści i treści o dobrą powieść historyczną było jakże trudno. Taką, którą czyta się z zapartym tchem i wypiekami na policzkach. I stało się coś dobrego – Robert Foryś wniósł coś od siebie darując czytelnikowi historię, której nie powstydziłby się Henryk Sienkiewicz.
Część pierwsza Gambitu Hetmańskiego nosząca tytuł, Bóg, honor, trucizna nagle i znienacka przenosi nas w bezkres pól, stepów zwaśnionej i skłóconej siedemnastowiecznej Rzeczypospolitej. Tam, gdzie Bóg czasem zapominał o swoich owieczkach, honor pozostał tylko nikłym wspomnieniem gnijących w lochach skazanych, a trucizna… od niej jakże często jakże wiele zależało.
Powieść pełna przygód, chędożenia, namiętności. Ale też waśni i knowań wśród jegomościów, również tych blisko królewskiego tronu, a także kobiet, które wiele mogą i jeszcze więcej znaczą, choć nie wszyscy o tym pamiętają i nie wszyscy zdają sobie z tego sprawę.

Rok 1672, okres panowania Michała Korybuta Wiśniowieckiego, który rządził krajem tak, jak sugerowała mu to nazbyt często jego matka. Rzadko, kiedy miał swoje zdanie, a nawet, jeśli je miał, to oprócz matki była jeszcze jego żona, królowa Eleonora z Habsburgów i wtedy już zupełnie tracił rozeznanie, co jest dobre i słuszne. Miał też pewną tajemnicę, która nigdy nie powinna wydostać się poza mury królewskiej alkowy.
Nie bez znaczenia jest też udział w tym hetmańsko-królewskim gambicie pewnej siebie Marii Kazimiery de La Grange d’Arquien. Jej pełna miłości i namiętności relacja z hetmanem wielkim koronnym Janem Sobieskim była podłożem jednego z nielicznych w tamtym okresie małżeństw z miłości, choć minąć musiał jeszcze jakiś czas zanim hetman został królem Polski, o czym zapewne autor nie omieszka nas poinformować w dalszych częściach tej pasjonującej opowieści.

Andy Mulligan - Śmieć

Sięgnąłem po książkę, która zupełnie nic mi nie mówiła. Sięgnąłem po nią, gdyż spodobał mi się tytuł, Śmieć, a także żywa, dynamiczna okładka. I nie zawiodłem się, bo podarowała mi coś więcej, niż jedynie miło spędzony czas.
Śmieć w swoim zaskakującym kolorycie onieśmiela szczerością, ujmuje bezpośredniością, wreszcie ma w sobie siłę, choć nie pachnie ładnie. Śmieć, któremu na imię Gardo, a może Raphael, a może po prostu Szczur. Trzech nastoletnich przyjaciół połączonych tajemnicą na gigantycznym wysypisku śmieci Behala.
Jego życiem są śmieci, jego zarobkiem i utrzymaniem również śmieci, jego domem składzik z dykty zbudowany na wysypisku. Od życia nie potrzebuje zbyt wiele, no może, aby zbyt często nie pojawiał się stupp:

(…) – Co tam masz? – pytam Garda.
- A jak myślisz, mały? – odpowiada pytaniem on.
I już wiem. Interesująca paczka, jakby ładnie zapakowana? Co za niespodzianka! To stupp, a Gardo przekopuje się dalej, ocierając dłonie o koszulę i mając nadzieję, że znajdzie coś, co będziemy mogli sprzedać. Całymi dniami, słońce czy deszcz, chodzimy po wzgórzach.
Chcecie przyjechać i to zobaczyć? No, Behalę wyczujecie na długo przed tym, zanim ją ujrzycie. Zajmuje powierzchnię ze dwóch tysięcy boisk piłkarskich albo może tysiąca do koszykówki — nie wiem: wydaje się rozciągać w nieskończoność. Nie, żebym miał pojęcie, ile z tego to stupp, ale w gorszy dzień wydaje się, że większość. A gdy spędzasz życie, brodząc w nim, oddychając nim, śpiąc obok niego — cóż… może któregoś dnia znajdziesz „coś miłego”. Na pewno.
I nagle któregoś dnia znalazłem.

Żółta karteczka

(…) Wygląda na to, że ponad dziewięćdziesiąt procent życia na naszej planecie toczyło się w wodzie. Być może coś mi z tego zostało. Dobre w tych kąpielach, w tym morzu, w tych drzewach oliwnych i opadających z gór sosnach było to, że nie przeżywałem wtedy żadnych myśli ani uczuć, poza szczęściem. Byłem fragmentem krajobrazu, tak jak skały, zielone dęby na nadbrzeżu, jak woda, w której się zanurzyłem. Byłem tam. Byłem na świecie. I nie myślałem o niczym, co znajduje się między niebem a ziemią. [s. 153] 
 
dla Dominiki

Jean D’Ormesson, Traktat o szczęściu, Wydawnictwo Znak, Kraków 2011

środa, 5 listopada 2014

Underworld XX

XX

u progu dnia
myśl tylko jedna

w połowie drogi
chwila także jedna

gdziekolwiek zmierzasz
bliska jesteś celu

dotykasz dnia
w objęciach kochanka...

wtorek, 4 listopada 2014

W sieci kłamstw (2008)

Leonardo DiCaprio oraz Russell Crowe, których drogi przecięły się w obarczonej fiaskiem produkcji Szybcy i martwi, gdzie DiCaprio rozpoczynał swoją filmową karierę, a sama Sharon Stone zabiegała, aby koniecznie zagrał w tym filmie i Crowe debiutujący w amerykańskim filmie. Tyle wspomnienia.
Trzynaście lat później obaj z dużym, ważnym dorobkiem aktorskim, każdy z nich z równie dużą pulą nagród i wyróżnień. W sieci kłamstw, film, w którym lepszego duetu nie można sobie było wymarzyć, a jeśli dodać do tego fakt, że reżyserem film jest Ridley Scott to dodatkowa zachęta nie jest konieczna. W tle działania wywiadów, w tym CIA w celu ujęcia ważnego terrorysty na Bliskim Wschodzie. Konflikt interesów USA i Jordanii miesza jednak szyki działaniom Rogera Ferrisa (DiCaprio), który będąc na pierwszej linii frontu ma lepsze spojrzenie na temat, niż jego łącznik w Waszyngtonie Ed Hoffman (Crowe). Stąd o problemy już nie trudno. Swoją drogą chciałbym poznać wersję reżyserską tego filmu.
Interesująca, godna uwagi fabuła.. lubię do niego wracać. 7/10

Zajrzyj do Grupy Cinema Paradiso... :)
Zaproś przed Kominek swoich Przyjaciół :)